HAPPY 34th ARAW NG PANABO

 

Ang tawag para kanako

So I guess it has to be like this.

Every once in a while sa akong kinabuhi, naa koy mailhan nga samaran.
Lonely, confused, broke, walay padulngan. Ila-ilahon nako sya pag-ayo, ma-curious ko sa story sa iyang kinabuhi, then magwonder ko giunsa niya pagsurvive sa ing-ana nga kahimtang.

Every moment, buhaton nako na sa iya. Ila-ila, hantod sa mas mulawom akong pagtan-aw sa tao. Makita nako iyang naked soul, matan-awan nako iyang deepest hurts. Mga butang nga kung buot huna-hunaon, walay lami tan-awon. Pero mao kana ang akong dakong katingalahan. Compassionate kaayo ko sa taong samaran.

Wala koy kalipay madawat actually. Pero ginapadayon gihapon nako akong relasyon sa mga taong huyang. Hantod sa naa nay ginatawag nga "attachment" sa among duha. Dili lang sya tawo para sa ako, nahimo na sad syang higala.

Higugmaon nako sya, isugal ang oras, prinsipyo, attensyon og tanan.  Kay lagi, nahigugma ko sa iyang kahuyang. Wala man hinuon ko nangliit. Kung naa man koy dakong butang nga gihatag sa mga taong samaran, mao kini akong pagsalig sa ila. Pagsalig nga kahibalo ko, makaya nila sagubangon ang tanan pagsulay. Pagsalig nga kahibalo ko, huyang sila karon, kinahanglan ko nila isip sandigan, og sa dili matagna nga panahon, kon mubalik na ilang kusog, naay kinahanglan mubiya.

Pagbiya.

Kanunay tuburan sa akong kahiubos. Ngano man? Ngano man kinahanglan pa nako sila maila-ila, himuong dakong kabahin sa akong kinabuhi, unya diay dili madugay, hinay-hinay silang mawala kanako? Wala ko kasabot ani kaniadto.

Pero naa koy nabiling pagsalig sa akong kaugalingon nga masabtan nako ni. Hinay-hinay nakong gidawat, na mao na siguro ni ang akong marka diri sa kalibutan. Dili na siguro ni mawala sa ako, ikanga, it's both a blessing and a curse.

Kanang himuon kang sandalan sa mga nahuyang, ihatag nimo tanan pagkalinga og panahon, pati paghigugma, kay naluoy ka sa iyang mga kasakit. Unya kung maayo na ang iyang mga samad, igo nalang kang ibilin.
Wala kay mabuhat, kinahanglan niya mulangyaw sa ubang dapit. Kay aduna pa sya'y lakaw. Samtang ikaw, magpanaw ka sa imong sariling kinabuhi. Og magpaabot pa sa ubang samaran nga pwede nimo tabangang mamaayo.

Mao kini ang akong tawag. It's never easy, but it has to be like this. Because... it's always worth it. ;)

Fresh graduate, welcoming Summer!

This is my official summer welcome getaway, for the first time in forever that I graduated in college! Yuhooo! Of course, with my family. We're on the whitesand beach, just walking distance near our home.

  wish upon the starfish!

HOORRAAAAY COUSINS AND PAMANGKINS! 

With Kuya Alvin, Arthur, Johnbee and Cj.. your next pirates. haha

Pagbiya

Kinahanglan na siguro nako mulakaw.

Karong adlawa, graduate nako
Wala ko kabalo kung didto ko dungag
sa unemployment rate o sa employed?
Pero dili na mao akong point.

Mubiya nako dapat
Nagpalabi nako sa virtual world
Kung buot huna-hunaon
Panahon na para sa real world.

Siguro dili sila makasabot
Akong mga Twitter followers og Facebook friends
Ngano ko na missing og kalit
Or, in the first place, kamatikud ba kaha sila?

Pero dili na mao akong point.

Sa akong pagbiya, maglayag ko sa layong dapit
Daghan kog pangutana, apan daghag sab samukan
Pangitaon pa nako akong sarili
Himuon pa nako akong kaugmaon

Sa akong pagbiya
Daghan ang maapektuhan
Pero gamay ra didto ang tinuod nga mahinungdanon
Kabalo ko, kabalo ka
Kaila ka sa akoa kung nabasa nimo ni.

Ang Kalawom

Wala na sa kadako sa samad
naa na sa kalawom sa kasakit
nga nidulot sama sa usa ka tirungan
sa humok nga yuta..
Og dili ikatingala nga ni bisan ang nangaging panahon
daw igo ra salibo sa ulan
nga wa makapanukad sa naghapdos nga kinailawmang ugat
sa yutang samaran..
kay tungod sa kalawom,
og dili sa kadako o ni gilapdon
wa gihapon mamahimong maayo.

Gihandom Ko Ikaw

Gihandom ko ikaw
daw ulan sa Mayo nga wala gituyo
Ang mga kaagi natong duha
Kalit misulod sa akong panghuna-huna
Og sa kadiyot
natingala ako
Giunsa pagsigo?
Sa atong kagahapon karon..
Wala ko man diay gihpon hikalimti.

Ang kaanindot sa imong kalag
sama sa usa ka binhi tunga sa mga dagkong kahoy
Lahi ra
Lisod pangitaon..

Og natingala pa usab ako
nga kining tanan kutob ra sa paghandom
Ang kadasig nga masaksihan ka
sa tinud-anay
Nawala, nahanaw, napapa
kauban ang mga abog
Lahi na
Lisod na pangitaon..

Gihandom ko ikaw..
og didto ra kutob.

Forgive but don't forget

Dili ko mutuo anang to forgive means to forget. :P

Kay kung pasayluon nimo ang isa ka tao, pasaylua sya dili tungod kay nakalimot ka sa iyang gibuhat. Pwera nalang kung nagka-amnesia ka or naniguwang na ka nga na wash out sa imong memory ang mga sakit nga panghitabo. Isa pa, muabot gihapon ang adlaw nga makapangutana ka, "NGANO GANI NAKO SYA GIPASAYLO?" Unya mahinumduman nimo ang mga pait ninyo nga kaagi, therefore , wala diay gihapon nimo na forget. :P

Pero matingala ka ngano bisan marecall pa nimo ang nangagi, dili naka makabati og sakit dili pareha sa una. Tungod ni kay napasaylo na nimo siya, busa dawat na nimo ang mga butang "sa kagahapon og sa karon".  So sa ato pa, dili ang pagkalimot sa mga nangagi ang nakapasaylo sa imo. Kundi ang PAGDAWAT sa iya taliwas sa mga dili maayong panahong nangagi. Wala may nangutana sa ako ani pero trip lang pod nako ishare akong naisip. (haha!) To forgive is not to forget. To forgive is to accept. Makapasaylo ka kay nadawat na nimo, dili kay nalimtan na nimo. :) 

ALIN ANG IILANG MAY KABULUHAN

Marami ka ngang ginagawa, hindi naman lahat dun, makabuluhan.

Sa tuwing narerecall ko ang buhay ko bilang isang BS Accountancy student, nangangasim ang mukha ko. Siguro dahil medyo bitter pa ako sa experience ko doon. Pero mahal ko naman ang BSA kahit iniwan ko na  ang landas na 'yun. Nung lumipat ako sa AB Masscomm, umasa akong magiging madali na ang buhay ko. Mahal na mahal ko ang kurso kong ito. At akala ko, ganon ka smooth ang lahat.

Akala ko talaga. Period.

Nitong semester lamang ay parang binomba ako ng maraming gawain. Pinagsasampal sa mukha ko ng magagaling kong mga major subjects at pati teachers kung gaano kapait maging isang future journalist. Field coverage dito, video shoots dyaan, photowalk dito banda, sulat ng editorial, feature, news at kung anu-ano pa na hindi basta-basta dahil kailangan talaga ng mga researches. At ang common denominator: ALL AT ONCE. Maghahabol ka talaga sa magkasunod-sunod na deadlines.

Hindi naman halatang ako'y nagrereklamo. Nagcocontemplate po lamang. Actually, hindi lang sa akin na-aapply to. Yun bang tipong kinakain ka na ng sariling mong mundo. Alam mo yun? Logically, ikaw naman itong may utak. Ikaw naman ang may buhay at may control, pero mahirap din pala isagi sa kokote natin na may special force din pala aside from us na pwede tayong i-lambast ng biglaan.

Shocking man pero ito ang nangyayari. Kung tinatanong mo ano tong special force, ito po lamang ang mga pinagagagawa natin sa ating mga buhay. Tasks. Works. Duties. Responsibilities. Sabihin mo na lahat ng synonyms yan, iisa parin category nila: MGA GAWAIN.

Wala naman sigurong problema sa mga gawain. Pero kung iisipin mo ng malaliman, alin o ilan ba doon sa mga ginagawa mo ang may kabuluhan sa'yo?

Eto ang tempting. Akala natin, kung saan tayo masaya , iyon ang makabuluhan. Pero sa tingin ko, hindi sa lahat ng oras ganoon. Isipin mo sa tuwing nagpaparty-party ka, masaya ka. Ang laki ng smile mo habang sa ibang anggulo, nasa kanto ang iyong magulang sabay taas ng kilay. Lagot ka ngayon. Parehong senaryo ang nasaksihan niyong dalawa: ang party. Ikaw na nagpaparty, masaya. Pero ang magulang mo, galit. Bakit kaya? Kasi para sa kanya, hindi makubuluhan ang ginagawa mo.

Eh ano ang point? Ang issue dito ay hindi lamang ang kubuluhan ng isang bagay. Sa kadami-dami ng mga pinagagagawa natin sa buong buhay natin, conscious ba tayo kung makabuluhan ang mga ito? Eh ano pala ang "makabuluhan" ? Sorry, di ko agad naexplain. Driven lang masyado.

MAKABULUHAN. 'Yun bang may pakinabang sya sa prinsipyo mo sa buhay.
I really don't know kung paano niyo yan maiinterpret pero parang ganito:

Tulad ko ngayon. Masyadong busy, kaka-comply sa academic demands na halos sya nalang sentro ng attention ko. Tapos, eto pa, pilit ko sinasabi sa sarili na okay lang kasi masaya naman ako sa ginagawa ko. Masaya nga naman talaga ako. Pero hindi ko parin magawang iset aside na hindi lahat nun ay makabuluhan para sa akin.

For many circumstances na masyado tayong consumed sa iisang bagay, gaya ko na isang estudyanteng consumed sa academic life, nagkakaroon lamang ng kahulugan ang buhay ko sa iskolarling pag-aaral. Pero sa labas ng paaralan, bulag na ako sa pagkilala sa kagandahan ng simpleng bagay.

Masasabi kong ang ganitong sitwasyon ay hindi healthy para sa kaluluwa ng isang tao. Dahil kapag sinabing makabuluhan, yun ay kung lalabas ka mula sa routine na iyong nakagisnan upang maghanap at mangilatis ng bago.

Aba, sa kumplikadong mundo, lahat ay bago. Tao lang yata ang hindi marunong magdiskubre. In short, sa tuwing may natutuklasan tayong "wonders" at "mysteries" sa ating buhay, nagiging makabuluhan iyon. Sa kadami-dami ba namang aspeto ng buhay, hindi ko parin maintindihan kung bakit dito ako lubog sa pag-aaral.

Note, iba ang "nag-aaral" sa "natututo". Ang point ko lang naman dito ay kung gusto mo ng makabuluhan na gawain, aba'y dapat ka muna magkaroon ng courage na gumawa ng mga bagay na hindi laging pabalik-balik. Remember, na walang bagay na inuulit-ulit ang hindi pinagsasawaan. Kung lagi ka lang focus sa ganyang anggulo, ang matututunan mo lang din sa buhay ay ang mga shades sa ilalim na nasabing perspektib.

Paano ka uunlad ngayon? Hindi ko naman sinasabing mawalan ka ng focus, ang sabi ko lang, huwag mo balewalain ang kayamanan ng riyalidad sa paligid mo. Sayang din kaya?

Kaya kung ako sa'yo, 'wag ka matulad sa akin na minsang nagpakain sa mundo ng pag-aaral.
Mag-enjoy ka, magparty. Tingnan mo ang buwan, batiin mo ang pusa sa kalye. But at the same time, focused ka parin sa sarili mong goal.

Simple lang ang buhay, tao lang talaga ang kumplikado.

WHAT THE WORLD IS DOING FOR THE GREATER GLORY OF GOD

For many centuries,  the humankind has locked himself to a way of living where everything he did, does and will do shall be directed to his own credit.

Surviving in this world has never been so easy and this has become the common excuse of the selfish concern of a man for himself. This approach to life, though it is the most conventional, is not most of the time the appropriate.

As St. Ignatius de Loyola would tell the world, the people ought to strive more and dare struggle harder not mainly for the praise to himself but for the greater glory of God. Thus, Ad Majorem Dei Gloriam.

However, in the pursuit of this principle, sometimes people are left confused with many issues. The most common irony reflects how man executes his decision with the uncertainty of why he is doing such choice.

Most of the time, the reason of such choices is his own ego. But from the context of a religous order founded by St. Ignatius himself, the Society of Jesus, a man’s life isn’t all about the man’s sense of self. Because it is claimed, that there is a God. And therefore, people are inserted to complexity of including God to their actions.

But more than this matter, what is more questionable is how much of what a man is doing is intended for God’s glory. Or the simpler way around, what is a man doing for God’s praise.

Looking back, the world’s lifestyle has been so simple but gradually turned into an intricate structure. It is the transition like of an apple, as once a fruit but now becomes a laptop. Like of a mouse, that children are trying to run away but now they loved to hold.

The technology that man has developed over the years has usurped their own attention. But you might doubt on which part of these technologies was made for God. More so, if these technologies were either used for God’s glory or man’s triumph alone.

During the course of World War II, as hundreds of bombs had blasted and destroyed homes, you might want to cast a query if atleast one of those explosions would make God more glorious. Or if at any rate, one of those million lives that were killed will serve as offering to Him or just as a plain revenge of a man’s anger to his own race.

All through the dark days under Martial Law, many souls were silently protesting. Perhaps you could get skeptic if at one point, Ferdinand Marcos had ever think of Ad Majorem dei Gloriam before such rough proclamation.

When you try to examine how the Filipinos courageously marched towards the armed forces, you would probably wonder of their intention. Is it for their freedom? Or is it for God’s greater glory?

You see how people has been put into an illusion that what is success for themselves will be also a victory for God. This circumstance had always mislead the people to destruction. And unfortunately, in the weak manipulation of leaning in their own understanding.

At one point, a man may come up interrogating what is the meaning of Ad majorem dei gloriam. If it is not about thinking of oneself alone, what it is then?

Ad Majorem dei Gloriam is not abandoning yourself and addressing to no one else but only God your ultimate motivations for living.  It is instead including yourself  in the process but learning to be selfless. It is the drive to execute things as they are to what they should be even if it would cost your selfish desires. Because for the greater glory of God,  the purpose of making things is not egotistic but altruistic.

Trace from the president of this country to congessional representatives, barangay officials down to class officers, it is inevitable that people in those positions may lack consciousness of doing things for the Supreme Being. Occassionally, everyone is tempted to submerge themselves in a responsibility. They thought that serving the people is the end of the profound reason. But beyond their service to mankind, they are actually serving God.

Reality is, either a person chose to be corrupt or faithful, possessive or liberal, peacemaker or peacelover, at the back of every contradicting forces he may wish to accomplish something, it has an impact of whether it is for the greater glory of God or not. Ad majorem dei Gloriam, such an easy phrase to comprehend but a difficult principle to live with.  This might be the reason why the late Pope John Paul II loves to include this line affixed in his signatures; to keep him reminded of such essence.

            This world is very tricky but humankind themselves are more clever. People could have declare that what they are doing is for God’s praise. No one is being punished under the human law for making such assumptions. To claim is easy, but to prove is not.

            It is how an individual evaluates himself with his personal relationship to the Almighty if his actions were guided by the principle of Ad majorem dei Gloriam. And if time comes he’ll get lost in search of God’s answers, he has no other option but to reflect which among those things he has done to the world he became victorious in bringing glory to the Divine.  

A SORT OF NOTHING

THERE ARE TIMES THAT I DO NOT KNOW WHAT TO FEEL. 

In the first place, I don't know what I am feeling.

Humans always wonder. But the unique thing is, the depth of your wondering. 

Sometimes, doing the things that you want doesn't always lead you to happiness. Perhaps, happiness is NOT ALWAYS about working for matters that you desire. 

Ooopss... be careful with the gray shade. 

THE DAYS I AM NOT THINKING

THE DAYS I'M NOT THINKING 

Gone are the days 

that I am excited to go everywhere

 When everytime I wake 

the world always set my destination

I have missed those mornings 

with no plans for the day

Yet found no more place 

for the unexpected.

I have thought that to follow 

is always good

But it's tempting to heed 

for a dictation

I'm trying to understand 

that I'm doing the conventional

But to comprehend what is practical 

is not tantamount to my acceptance.

'WAG NAMAN SANA

Note: Para po ito sa mga taong gulong-gulo bilang tao sa kanilang nararamdaman para sa isang tao... ( ANG GULO!!! ANO daw??? hahaha!) In short, para sa mga nag-aalangan sa kanilang tunay na nararamdaman. ACHECHE!!! haha. Try n'yo basahin, baka kayo'y maliwanagan. =)

Ayos lang naman

kung ibig mo ang kanyang larawan

Ngunit 'wag mo naman sanang

gawing natatanging basehan.

Okay lang din

kung humanga ka sa kanyang kagalingan

Ngunit 'wag naman sanang

iyan lang ang pagtuunan.

Tila'y mabuti rin

na bumilib sa kanyang karangalan

Ngunit kung sya'y madapa

'wag naman sanang talikuran.

Wari'y maganda rin

kung saludo ka sa kanyang katalinuhan

Ngunit kung sya'y magkamali

pagtingin sana'y 'wag babawan.

Mahal mo lang ba ang isang halaman

dahil ito ay namumulaklak?

Paano kung ito'y nalalanta

hahayaan mo lang bang mawasak?

Kaya mo bang tanggapin

na ang rosas ay may tinik?

at maliban sa iyo

ang iba rin ay may pananabik?

'Wag mo sanang isipin kung ano lang ang kaakit-akit

Baka nakalimutan mo, maging rosas ay may  pasakit

'Wag naman sanang mahalin dahil lang sa isang anggulo

Kung nagmamahal ka ng totoo. tanggipin mo sya ng buo. 

ANG PANGUTANA

Note: “musta?”, “saan ka ngayon?”, “ano ginagawa mo?”, “sino kasama mo?”, ßwala ba ka napul-an og tubag aning mga nagbalik-balik na pangutana? Basi gusto kag level-up nga mga questions..???

 hala, try ni basaha basi makarealize ka  ! :D )

Na-immune na siguro ka

Sa mga ing-aning klaseng pangutana :

"Oy! Parts, kamusta na?"

Sayon ra tubagon, tama ba?

Busa tug-anan taka , unsay nindot ipangutana

Ayaw sige'g pangamusta, daan na kaayo nang istayla

Naa koy ihangyo, na mas maanindot

Ang pangutanang lisod-lisod, pero makahimoot.

Produktibo ka ba karong adlawa?

Nakabuhat ka ba’g maayo, maski wa ka sugua?

Ay' sige'g ngisi-ngisi diha, basi unya ikaw mapalpak

Nahuman nalang ang adlaw, sige gihapon ka'g panlibak?

Aduna ka bay napalipay karong taknaa?

Kung imo rang kaugalingon,  ayaw nalang ko tubaga

Pila pod kaha ang nakaambit sa imong mga grasya?

Panghatag pod oy, ayaw pod soloha.

Nagtinagdanay na ba kamo sa imong kaaway?

Og wa pa, kanus-a man mo magpinasayloay?

Og gwapo gani or gwapa, dali ra kaayo maka-hi

Kung none of the above, deretso ra’g labay.

Nakapanghinlo na ba ka, ibutang ta’g lapok imong nahikap?

Ayaw tawun pag-inarte, basi gani kwarto mo damak?

Og  naunsa, sige man kaha ka og reklamo?

Kay ngano, maski dyutay, aduna ka bay gisakripisyo?

Busa  di jud ko mangutana kung kamusta na ba ka

Kay ang gusto ko mahibaw-an, produktibo ba ka ‘rong adlawa?

Kay kung ako muingo'g “kamusta”, dali ra ka katubag

Pero gani kung produktibo ba, ang huna-huna mo daw saag!

Pangutan-on ko ikaw pag-usab, produktibo ba imong adlaw?

Pagtrabaho, ayaw sige'g tambay, ayaw sige'g latagaw

Sayang ang oras nga sige raka'g tanga,

Wa jud tawon kay maginansya kung permi ra ka gaduka.

Kung ikaw nakonsensya, wa ko intawun tuyua

Pero ugaling man nahinayak, ay dah! Pasensya

Aduna ka bay asenso? Mao na ang pangutana

Lihok! Pagmata! Ang hagit, tubaga!

THE BLIND

I know you.

You are the well-informed of the least information.

Like the wargames you play without the knowledge

If your own land is being threatened.

I was right, it was you with the book

Well-versed in the language of nudity, submerged

 In the grammar of rudeness without the knowledge

Of what even a simple law of your own land would mean.

Yes, you are with those artificial symmetry

Like the cosmetics brought to you by the foreign

Conceals what is natural, you are submissive,

And enjoy your own lust, without the knowledge

Over your body you are held captive of the other land.

Way back when you dwell in the online world

Of what is socially connected, updated without the knowledge

On how's your land in relation to the other.

I figure out, it was you

As you hold your gadgets every minute

Overwhelmed in its features without the knowledge

What lies beautifully in your own country.

Then go to the bar for a celebration,

became geniuses, name all the beverage

Like the master of drinking without the knowledge

Of how many in your land is thirsty of justice.

I know you.

The youth that assumes a cardinal of your own immaturity

And dare to push your career

With your own selfish concerns

Clutched as witnesses

Exclusive of your individual stories

But the well-informed of the least information

Shame! For you are ignorants, nobody but you

Is the BLIND of what's happening in your own nation!!

Naiinis ako sa mga taong walang pakialam sa sarili nilang bansa. Lalo na sa mga kabataang ang inaatupag lamang ay ang maglaro, makipag-“ibigan”, magpaganda, at kung anu-ano pang mga luho.  Tapos kung tatanungin mo sa isang bagay na may kaugnayan sa kondisyon ng Pilipinas nating mahal, ay walang masagot; kahit pa opinyon man lang ay wala. Hindi ko naman sinasabing tutukan niyo ng maigi ang bayan. Mahirap rin ‘yun. Ang sinasabi ko, atleast man lang, makialam kayo. Yun bang may SENSE OF CIVIC AWARENESS ? o para simple, sige, AWARENESS.

I believe, to be AWARE is not a choice. It is an obligation. A holistic obligation, a national obligation for the YOUTH.

Inuulit ko, SENSE OF AWARENESS.  Pagsikapan mong magkaroon ka niyan.

READY, GET SET GOAL !

Isang malugod na pagbati sa iyo kung sino ka mang nilikha ka!!!

( ???? Ang pangit naman ng greetings. haha)

**take two**

Isang malugod na pagbati sa iyo kapatid! ^__________^

KAMUSTA ANG GOAL NATIN ? :D

( krooo... kroooo... )

Inuulit ko ang tanong, "KAMUSTA ANG GOAL NATIN?" :D

(sagot!! Kung ayaw mong masaktan!! CHAR. JOKE LANG. xD )

Let me guess, hindi mo agad nasagutan, ano? Or kung nasagutan mo man, mabuti 'yan. Ipagpatuloy mo lang. But if you are not able to answer it with surenessity and clarity, MAY PROBLEMA KA, KAPATID.

tsk..tsk..tsk..

Don't worry. Hindi ko naman sinasabing may problema ka sa pag-iisip. Pero sabihin nating ganun na rin. ( ??? ang gulo? haha). Ang problema mo ay tulad rin ng problema ng bilyun-bilyong tao sa mundo.  Alam mo ba kung ano 'yun? Hindi mo alam? Pwes, alamin mo! (hahaha..)

Because I want to help you ( and as a way of helping myself na rin.hehehe), sabayan mo'kong magreflect. :3

Simulan natin sa sarili kapatid. Matanong kita : "DO YOU KNOW WHERE YOU'RE GOING TO?"

( I suggest, pakinggan mo muna ang kanta sa ibaba :)) )

****************L I N K ******

I bet you have come up to that point. Saan ka ba talaga patungo? Saan ang punta mo? Sa puso ko? ( deh, joke lang. hahaha) .

Have you ever asked yourself kung bakit hindi mo agad nasagutan ang tanong ko kanina? ( I hope so, you did) 'Yun ay dahil may kailangan ka pang linawin sa sarili mo: "ANO PALA ANG GOAL KO?" ( may goal ka ba? Parang wala naman ah? haha)

Dear, kung nagtataka ka kung saan ang patutunguhan ng buhay mo, aba'y sinasabi ko sa'yo na hindi dapat iyan ang ipinagtataka mo.

Bakit? Before you ask yourself where are you going, ask yourself first WHERE DO YOU WANT TO GO? What do you want to do? Who do you want to be?

"GOAL."

Pre, I tell you, kung nagrereklamo ka sa buhay mo ngayon, magreklamo ka sa sarili mo.

Marami akong kilalang mga kabataan na may mataas na potensyal sa iba't ibang larangan ngunit hindi ko ever magets kung bakit hindi sila nageexcel. Marahil ngayon, unti-unti ko nang nalalaman kung bakit at sana nga tama 'tong iniisip ko.

Ang problemang tinutukoy ko ay ito: May mga taong HINDI GOAL-ORIENTED.

May isa pa akong problema. Isang tanong na sa tingin ko ikaw lang ang makakasagot. ISA KA BA SA KANILA?

*****

Kung ano ang sitwasyon mo ngayon, kung saan ka ngayon, kung sino ka  ngayon, at kung ano ang estado ng buhay mo ngayon, 'wag mo gawing dahilan si Destiny. Naman oh?? Si Destiny? Si Destiny na walang malay??

Ikaw ngayon ang ikaw. Ang buhay mo ngayon ang sumasalamin kung anong klaseng goal mayroon ka. Or ang mas worse, kung mayroon ka bang goal o wala.

Baka naman wala? I hope meron. Meron naman talaga 'yan kahit papano. Gusto mo sampol?

Okay. Halimbawa, goal mo ngayon na maka-kill ng maraming heroes sa Dota, maka-date at maka-flirt ang babaeng o lalakeng kanina mo lang nakilala, makapangalap ng pasaload, maglakwatsa, magtambay wholeday, mag-online games buong araw, at kung anu-ano pa. Tama ba?

Bilib rin ako sa mga goal ng kabataan ngayon. Pero may sad news ako. I-rate mo nga yang mga "goal" na yan.

 I bet, masyadong 'MABABAW'. ( ouch!  dota? girlfriend? pasaload? lakwatsa?  tambay?internet? <----- anong sabi? mababaw daw 'to???? Oh c'mon!! ).

OO. Tanga ka kung hindi mo pa ma-realize.

 Actually, hindi yan goal. Mga luho mo lang 'yan. Kapag sinabing "goal" , maaring short-term o long-term . Pwede mong ma-achieve sa matagalan o madalian.

GOAL is supposed to be something you believe that is worth to be acheived. In the same way that you believe you can.

When you say "worth to be achieved" , ikonsider mo na 'yan ang goal mo dahil alam mong kaya mong abutin ito at anumang mangyari , aabutin at aabutin mo pa rin. GOAL is supposed to transform and stretch your character for the better in the process and even before realizing it. ( nosebleed ba? Hindi naman siguro).

Sa madaling salita, kapag ang tao ay may GOAL, tiyak , alam niya ang kanyang patutunguhan. Ngunit ang masaklap ay kung anong uri ng goal mayroon ka. Gaya ng sinabi ko kanina, kung ano ka ngayon ay sinasalamin ng goal na pinanghahawakan mo.

Sampol, may kakilala ako na ang goal nya daw ay makapag-aral. No wonder, nakapag-aral nga sya. Pagkatapos? Wala na. Tapos na ang storya. 'Yun lang din ang nagawa niya sa buhay niya. Nakapag-aral nga siya, hindi naman sya nakapagtapos. See?

O, eto pa. Ilevel up natin konti. Kunyari, goal mo ang makapagtapos ng pag-aaral. Sabihin nating grumadweyt ka nga fortunately, oh tapos? Yun lang? Kontento ka na sa diploma mo ??

Friend, pwede mo naman i-adjust ang goal mo anytime eh. I beg you not to settle for something less. Hindi ko sinasabing maging ambisyosa ka. Hindi ko rin sinasabing maging mapagmataas ka. No. What I am trying to say is that, you should always set your mind that you deserve better. That is why, if you want a better life, think of something better, do better and you will feel better by the time comes. SET YOUR GOAL.

Mamaya mo na intindihin kung paano ka makakapagfocus kasi naman ang issue dito ay wala ka pa ngang focus. Ano bang focus mo? Ano bang goal mo?

To my mind, minsan naiinggit ako sa mga taong may matataas na halaga sa lipunan ( let's say isang pulitiko, doktor, abugado, accountant, volunteer, teacher, aktibista, artista, etc.) Naiinggit ako hindi sa kapangyarihan nila kundi sa na-achieve nilang self-actualization. I bet, may kinaiingitan ka rin gaya ng mga taong aking nabanggit. Aba'y pre, dapat lang. Dapat ka lang talaga mainggit!

At one point, 'wag na 'wag ka agad makahusga sa mga taong iyan. Wala kang karapatan magsabi sa harap man o sa likod nila , na kaya sila andyan sa kinatatayuan nila ngayon ay dahil sa sila ay may pera, o kaya naman sila ay sinwerte lamang. Excuse me, kahit pa siguro hainan ka ng tinapay, kung wala ka namang planong kainin ito, aba'y hindi ka talaga mabubusog.

Ganyan din sa konsepto ng goal. Naisin mo muna ang isang bagay. Kapag may goal kana, saka na susunod ang mga opportunities. Kung ikaw ay isang kabataang Pilipino, I expect that you have your GOAL. Huwag mo sabihin na gusto mo lang makapag-aral at makapagtapos. Kung may trabaho kana at magkapamilya, 'wag mo sabihing gusto mo lang sila bigyan ng magandang buhay. Lumevel up ka as soon as possible, if possible.

Ang isang wagas na GOAL, ay isang goal na hindi lang ikaw ang maaring makaabot. O kaya naman kung maabot mo na ito, ang GOAL parin na iyon ay mananatili sa iyo upang matulungan ang iba.

Medyo nakakalito ang point ko na ito, pero simple lang ang gusto ko marealize mo bilang isang kabataang Pilipino. SET A GOAL FOR YOURSELF AND FOR YOUR COUNTRY. 'Wag ka basta lang mangarap para sa sarili, isama mo ang bayan mo.

Inuulit ko, SET YOUR GOAL. Alamin mo kung ano ang gusto mo na makabubuti sa iyong sarili at sa bayan. Huwag mo tanggapin ang  kasinungalingan mula sa pagkakamali, na ipagpalagay nating dahil ikaw ay isang hamak lamang, wala ka nang maibubuga. Maling mentalidad iyan.

Gumamit tayo ng metapora. Dahil ba kung nasa loob ka ng bahay, ang gusto mo lang abutin ay ang inyong kisame dahil yun lang ang nakikita mong mas nakakataas sa iyo? Ngayon sinasabi ko, lumabas ka ng bahay niyo at makikita mo na mas may mataas pa kaysa sa inyong kisame. Pangarapin mong abutin ang langit. Magfocus ka sa langit. Atleast, alam mo at aware ka na sa langit ang iyong punta. Kaya kung may magsasabi sa'yo " Hoy! tanga,halika punta tayo sa ilog!" ay hindi ka agad mababaling sapagkat saksi ka mismo sa iyong sarili na sa langit ang iyong punta at hindi sa ilog. In short, may direksyon na ngayon ang buhay mo. Ganoon kaimportante ang GOAL.

 Mind this, kapag lahat ng Pilipino ay goal-oriented, may malinaw na daan para sa bawa't isa, sa bawat pamamahay at sa bawat komunidad. Once we've come up to one goal, uunlad ang Pilipinas. ( kung makapagsalita lang, parang ganun kadali? hahaha.) This is not an idea to make the challenge easier, but this is to make stronger the people who took the challenge. Sa kahuli-hulihan, Filipinos are being challenged. But gaya ng sinabi ko, magset ka muna ng GOAL mo.

Kung ibabalik mo sa akin ang tanong , "Kamusta naman ang goal natin?"

Proud akong ayos na ayos at achieve na achieve ang goal ko ngayon! ^______^ Dahil binasa mo itong blogpost na ito at sa tingin ko, naimpluwensyahan kita ng kahit bahagya bilang isang mambabasa. You are challenged to set your goals. At 'yun ang goal ko ngayon, na iparealize sa iyo ang nasabing necessity. "GOAL" :D

Where there is GOAL, there is LIFE. :))) Good day! Goal day! Everyday! :-)

(By the way, hindi po ako Guidance Counselor. HAHAHA.) Salamat sa pagbabasa. :D